शब्दहीन

"Hi" पासून सुरुवात होते, पुढे ओळख आणि नंत्तर निर्माण होतं ते नात,
ह्या सगळ्या दरम्यान असतं ते खूप काही जुळवणारं - ते म्हणजे "शब्द" ....

डोळे नसणारा एक नेत्रहीन, तर शब्द न सुचणारा काय - एक शब्दहीनच का ?
एका शब्दहीनाच आयुष्य कस असेल, कठीण असेल का ?

नेत्रहिनांसाठी असते ब्रेल, तसं शब्दहीनांसाठी कदाचित असेल कला,
जे शब्द नाही करू शकत, ते कदाचित करू शकते अंगी असणारी कला,
पण शब्दहीन आणि कलाहीन अशी सांगड असेल, तर व्यक्त होणार तर काय आणि कसं ....

चुकतंय, खरंच चुकतंय - एक नेत्रहीन, एक मूक बधिर, एक लुळा पांगळा, एक मंदबुद्धी,
नाही शब्दहीन अश्यातलं नाहीये काही, फक्त शब्द नाही उमजत, बाकी किती काय काय आहे,
काही तरी करायचंच असेल तर किती तरी देणगी आहे देवाची,
करायची इच्छा पाहिजे फक्त - २ हात, २ पाय, २ डोळे, २ कान, एक डोकं नाही का पुरेसं ....

बोलकेपणा नसण्याच्या शोकाकुलते पेक्षा, भावनिक झिन्जझीण्या सोसण्या पेक्षा,
वेळेचा किती आणि कसा कसा सदुपयोग करून घ्यावा, हाच असावा ध्यास,
शब्दहीन नव्हे तर वेळ-गुण समृद्ध आहे हे व्यक्तिमत्व, प्रतीक्षा आहे तर ती केवळ नितांत प्रयत्नांची,
दृष्टीकोण महत्वाचा, करणारा असेलच कुणी तर हाता पाया शिवाय पण जीवन जगेल साजेस ...